نگاه ماموریتی به سیاست و نه پنداشتن آن به عنوان شغل
اخیرا شاهد پدیده جدیدی در سیاست ملی کشور هستیم. پدیده ی به نام نجیب زادگان که فرزندان رهبران جهادی آستین بالا زده اند تا در نبود پدران شان بتوانند جایگاه آنان را پر نمایند و سیاست را به عنوان میراث در حیطه خانواده خود نگهدارند. در عنفوان جوانی بسیاری از این آقا زادگان با حضور در مجالس و محافل سیاسی ملی حضور پیدا میکنند تا بتوانند خم و چم سیاست افغانی را بیاموزند. چپن میپوشند و در صفوف اول مجالس می نشینند تا دیده شوند و در اذهان عمومی به عنوان تنها یادگار پدر حک گردند. چنانچه نگاه گذرا به فرهنگ سیاسی افغانها داشته باشیم میبنیم که ساکنان این سرزمین جدای از بیگانه ستیزی، تن در ندادن به حکومت مرکزی، استقلال خواهی و خود مختاری، گویا مشکلی هم با سیاست خانوادگی (سلسله ی) نداشته اند. مصداق این امر را میتوان در لابلایی تاریخ یافت و از شروع پایه گذاری افغانستان در سال 1126 تا برپایی جمهوری داود خانی 1351، مردمان این مرز و بوم سیاست دودمانی را تجربه کرده است. با وقوع انقلاب کمونستی 1357 بنیاد سیاست مذکور در هم شکست و تا به امروز قدم راست نکرده است. لازم به ذکر است که بحث من در اینجا فردی میباشد و الا جنگ های داخلی کشور و ادامه یافتن ان بیشتر نتیجه میراث پدری خواندن سیاست توسط قوم و یا اقوام خاصی بود که صد البته ته مانده های افکار انچن صفحه رسمی شریف حضوری ...
ما را در سایت صفحه رسمی شریف حضوری دنبال میکنید
برچسب: ماموریتی,پنداشتن,
نویسنده:
بازدید: 63
تاريخ: جمعه
17 آذر
1396 ساعت: 1:37